حليت - ضد حرمت . اباحية ( eb hiyat ) ج ا خ . ع . نام طايفه . و گروهى . اباخة ( eb xat ) م . ع . فرونشاندن آتش . اباخس ( ab xes ) ج ا . ع . انگشتان . و بن انگشتان . و عصب و پى و وتر . ابادة ( eb dat ) م . ع . هلاك كردن . اباديد ( ab did ) ص . ع . متفرق و پريشان يق طير اباديد و تباديد : مرغان متفرق و پريشان . اباديد ( ab dida ) م ف . ع . ذهبوا اباديد و تباديد : رفتند متفرق و پريشان . ابآر ( ab ' r ) ع . ج بئر ( be'r ) . ابأر ( eb ' r ) م . ع . كندن چاه . ابار ( ab r ) م . ع . ابر الكلب ابرا و ابارا . ( از باب ضرب و نصر ) : سوزن خورانيد سگ را . و ابرت العقرب : نيش زد كژدم . و ابر فلانا : غيبت كرد فلان را . و ابر القوم : هلاك گردانيد قوم را . ابار ( eb r ) ع . ج ابرة . ابار ( eb r ) ابر الزرع و النخل ابرا و ابارا و ابارة ( از باب ضرب و نصر ) : اصلاح نمود زراعت را و گشن داد و اصلاح نمود خرما بن را . ابار ( ab r ) ا . پ . سرب . ابار ( abb r ) ا . ع . سوزن‌گر و سوزن فروش . و كيك . و پيشكار . و رهنما . و شياف - الابار : داروئى جهت چشم . ابارة ( eb rat ) م . ع . ابر ابرا و ابارا و ابارة مر . ابار . و اباره الله ابارة : هلاك گردانيد او را خدا . ابارد ( ab red ) ج ابرد . ابارص ( ab res ) ع . ج سامّ ابرص . ابارق ( ab req ) ع . ج ابرق . و ج ا خ . نام چندين موضع . ابارمة ( ab remat ) و اباره ( ab reh ) و ابارهة ( ab rehat ) ع . ج ابراهيم . اباريات ( ob ri t ) ا خ . ع . نام موضعى متعلق به بنى اسد . اباريق ( ab riq ) ع . ج ابريق . ابارية ( ab riat ) ع . ج ابراهيم . اباز ( abb z ) ص . ع . ظبى اباز و ظبية اباز : آهوئى كه در دويدن برجهد . و آهوئى كه بدود و به طرفى رو نگرداند . اباس ( ob s ) ص . ع . امراة اباس : زن بدخوى . اباش ( ob c ) ا . ع . مجمع و انجمنى كه از هر نوع مردم در آنجا باشند . اباشة ( ob cat ) ا ج . ع . گروهى از مردم از هر جنس . اباض ( eb z ) ا . ع . رسنى كه بدان دست شتر را با بازويش بندند تا از زمين مرتفع باشد . ج : ابض . و نام رگى در پا . و ا خ . نام پدر عبد اللّه تميمى كه گروه اباضية از خوارج منصوب به دو مىباشند . اباض ( ob z ) ا خ . ع . نام دهى در يمامه كه نخلهاى آنجا از ساير نخلها بلندتر مىباشند . اباضة ( eb zat ) ا . ع . نصال افگندن گياه بهمى و آن پيكان مانندى است كه بر برگ آن ظاهر مىشود و ميفتد . اباضية ( eb ziyat ) ج ا خ . ع گروهى از خوارج منسوب به عبد الله بن اباض تميمى . اباط ( eb t ) ا . ع . هر چيز كه در كنار و در بغل گيرند . و جعلته اباطى : گردانيدم او را متصل ببغل خود . اباطح ( ab teh ) ع . ج ابطح ( abtah ) . اباطيل ( ab til ) ع . ج باطل . اباعة ( eb at ) م . ع . عرضه كردن جهت فروش و بيع . اباعد ( ab ed ) ع . ج . ابعد ( ab'ad ) . ساكنين شهر دور . ابا عن جد ( aban - an - jadden ) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - از پدر و جد . و زاد برزاد و پشت بر پشت و نسل بر نسل . اباعر ( ab ' er ) ع . ج بعير ( bair ) . اباغ ( ab q ) ا . پ . اثر و نشان داغ . و ا خ . نام موضعى . اباغولس ( ab qulos ) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - گياه دوائى . اباغووس ( ab quvos ) ا خ . پ . يكى از فلاسفهء يونان . اباق ( eb q ) م . ع . ابق العبد اباقا و ابقا ( از باب ضرب و نصر و سمع ) : گريخت بنده بىخوف و رنج و پنهان شد و سپس به جائى رفت . اباق ( eb q ) ا . ع . بندهء گريخته . اباق ( obb q ) ع . ج آبق و ابوق . اباقاآن ( ab - q n ) ا خ . پ . دومين پادشاه از سلسلهء هلاكوئيان كه از 663 تا 681 سلطنت كرد . ابال ( abb l ) ا . ع . ساربان . ابال ( obb l ) ع . ج آبل . ابالة ( eb lat ) ا . ع . پشتارهء كلان از هيزم . و سياست . و زه چاه . و قبيله و جائنى فى ابالته : آمد با ياران و قبيلهء خود . و ا ج . گروهى از پرندگان و اسبان و شتران . و ص . پىدرپى آيندهء از ايشان . ج : ابابيل . و ابالة ( ebb lat ) و ابيل ( ebbil ) و ابول ( abbul ) ايبال ( ib l ) نيز به همين معنى آمده‌اند . و ضغث على ابالة : بليه و سختى بر بليه و سختى ديگر . و يا ارزانى و فراخى بر ارزانى و فراخى ديگر - از اضداد . ابالة ( eb lat ) م . ع . ابل ابلا و ابالة ( از باب نصر و سمع ) : دانا و ماهر شدن به كار شتر . و اباله ابالة : كميزانيد او را . و در تهديد